كلاراآبكار اولين زن مینیاتوریست ایران د ر تهران د ر يك خانواده از ارامنه اصفهان به د نيا آمد. تاریخ تولد او دربعضی از منابع سال 1298 و در برخی دیگر 1302 گزارش شده است. خواهران و برادران او هنرمند و به فن عکاسی آشنایی داشتندو پدر و مادرش نیز با هنر بیگانه نبودند. او بعد از اتمام د وره اول د بيرستان، به علت علا قه فراوان به هنر نقاشی، به توصيه يكی از بستگانش د ر هنرستان نسوان ( تنها كانون هنری آن زمان كه بعدها هنرستان بانوان ناميده شد) ثبت نام كرد.

ورود آبكار به هنرستان نسوان را نقطه عطف زندگي هنری او بايد دانست اين هنرستان، وابسته به مد رسه صنايع  قدیمه بود. هد ف از تاسيس اين مدرسه، گرد آوری هنرمندان هنرهاي سنتی  از گوشه و كنار مملكت و متمركز كرد ن كارهاي هنری و نيز متد علمی دادن به شيوه های هنرهای سنتی و بومی بود.،

كلارا آبكار به چنين مد رسه ای پا گذاشته بود، او د ر همان آغاز رشته مينياتور را انتخاب كرد. سرپرست كارگاه مينياتور مد رسه صنايع مستظرفه قديمه استاد هادی تجويدی و سرپرست كارگاه تذهيب استاد الهی د رودی بود.
آبكار اولين د رس هاي مينياتور و تذهيب را از اين استادان به نام فرا گرفت. آبكار د ر سال 1317 موفق به د ريافت د يپلم مينياتور شد.
وی د ر سال 1319 به هنرستان عالي مينياتور (كه بعدها به آن نامهای هنرستان عالي هنرهاي ايراني و هنرستان هنرهای زيبايیكشور داده شد) رفت و دوره عالی مينياتور راگذ راند.
د ر سال 1320 از طرف وزارت پيشه و هنر گواهينامه مينياتور ساز
د رجه يك را گرفت. د رسال 1334 به عنوان هنرمند مينياتور د ر اداره هنرهای زيبای كشور استخدام و مشغول به كار شد.
د ر سال 1337 د رجه ليسانس مينياتور را گرفت.
كلارا آبكار همزمان با فراگيري مينياتور و تذهيب د ر محضر استاد حسين كاشی تراش اصفهانی طرح و رسم گره را آموخت.
د ر سال 1356 از خد مات د ولتی بازنشسته شد.
د ر سال 1368 از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلا می د رجه استادی د ر رشته مينياتور يا نگارگري سنتی (معادل دكترای هنری) به او اعطا شد.

كلارا آبكار تا آن زمان بيش از نيم قرن به خلق آثار هنری پرداخته بود. او به د ليل علا قه فراواني كه به كشور و هموطنان خود داشت د ر سال 1370 كليه اثار و خانه خود را جهت برپايی موزه به سازمان ميراث فرهنگي كشور تقد يم كرد.به علت كوچك بودن خانه و مشكلات تجهيز آن جهت برپايی موزه قرار شد تا خانه اهدايی به كلاس های آموزش هنر تبد يل شود و موزه ای به نام او  د رمجموعه فرهنگی تاريخی سعد آباد ايجاد گردد.

او د ر غروب اولين روز فروردين ماه 1375 بعد از يك بيماری طولانی زندگی را بد رود گفت.

بنای موزه مينياتور آبكار يكي از ساختمانهای نه چندان قديمی مجموعه كاخ سعد آباد است. اين بنا پيش از انقلاب  به كاخ ليلا پهلوی معروف بود. در سال 1373 اين بنا به موزه مينياتور آبكار تبديل شد. برای شكل گرفتن موزه، زير نظر معماران سازمان ميراث فرهنگی كشور ، مختصر تغييری در فضايیداخلی آن صورت گرفت و اتاق ها به تالارهای موزه تبديل شد .
در  تالار شماره یک، تقريبا آخرين دستاوردهای استاد به نمايش گذاشته شده است. اين مجموعه در برگيرنده آثار مينياتور، تذهيب و نقش گره ميباشد. اين آثار در كنار هم تنوع ويژه ای به تالار بخشيده است. تابلوهاي مينياتور تك چهره زنان كه به شيوه قلم گيری و اغلب تك رنگ، ملايم و چشم نواز به شيوه پرداز خلق شده، بخشي از اين مجموعه است. تك چهره هاي تغزلی زنان در اين تابلوها به رنگ های غالبا سفيد، سبز، زرد،قهوه ای و ارغوانی با زمينه سياه تصوير شده است. در ميان تابلوها، تابلوی تك چهره دختر قاليباف به چشم مي خورد كه مجموعه اي از عناصر هنر نقاشي سنتي ايراني همچون مينياتور، تذهيب، نقش قالي و تشعير را در برگرفته است. چهره دختر جوان قاليباف به شيوه قلم گيری و پرداز خلق شده، نقش قالی نيمه بافته با چله هائی كه به چشم می خورد نمايانگر هنر والای تذهيب و نقش قالی است. ريزش تدريجی رنگها از بالا به پائين در نخهاي آويزان از دار قالی از ويژگيهای اين تابلو است.