|
گرایش او به حزب توده ایران که از سال های اقامت
در رشت آغاز شده بود، در تهران بیشتر شد. فعالیت
های او کمتر وجه سیاسی و غالبا جنبه ادبی ـ
اجتماعی داشت. شعرهای وی در نیمه اول دهه 30 در
نشریه ها و مجلات و روزنامه هایی مانند سخن،
کاویان، صدف، مصلحت، جهان نو، کبوتر صلح و فرهنگ
نو منتشرمی شد و چون هم
شعر نو و هم غزل می سرود، شهرتی دوجانبه
یافت.
در سال 1330 دفتر شهر سراب را با اسلوب جدید در
قالب چهار پاره منتشر کرد. در این دفتر محتوای
شعرها بیشتر عاشقانه و فضای همه آن ها غنایی است.
در سال 1332 برگزیده آثار کلاسیکش را با عنوان
سیاه مشق
منتشر کرد. بر این مجموعه شهریار و مرتضی
کیوان مقدمه نوشتند.
درسال 1332 کتاب شبگیر را انتشار داد و به این
جهت، شعر سایه مورد توجه طرفداران پرشور و تحولات
اجتماغی قرار گرفت. کودتای 28 مرداد، دستگیری و
خفقان و تعطیلی مطبوعات را به همراه داشت. مرتضی
کیوان جزو گروه اول افسران توده ای به جوخه اعدام
سپرده شد.
سایه برخلاف شاملو و اخوان شعری در آن دوره
منتشر نکرد و این کارها را به بعد از انقلاب 1357
انداخت که دفتر یادگار خون سرو به یاد
کیوان منتشر کرد
سایه در سالهای 1350 تا 1357 به رادیو ایران پیوست
و سرپرستی برنامه گلهای تازه و گلچین هفته را بر
عهده گرفت. در سال 1353 گروه موسیقی شیدا را به
سرپرستی محمد رضا لطفی بنیاد نهاد
دفتر تاسیان که دربرگیرنده اشعار نو ابتهاج است در
سال 1385 منتشر شد.
اشعار نو سایه دارای درونمایهای تازه و ابتکاری
است و چون فصاحت زبان و قوت بیان سایه با این
درونمایه ابتکاری همگام شده، نتیجه مطلوبی به بار
آوردهاست
، اما سایه شاعری غزلسراست وشايد بتوان مدعى شد كه
درميان تمام قالب هاى شعر فارسى، ارادت ابتهاج به
غزل بيش از ساير قالب هاست و بسیاری او را حافظ
زمانه ما می دانند.
منابع
عابدی، کامیار. در زلال شعر: زندگی و شعر امیر
هوشنگ ابتهاج (ه.ا. سایه). تهران: نشر ثالث، 1377.
|
