فـريدون تـولـلی

فـريدون تـولـلی در سال 1298 در شيراز به دنـيا آمد. پس از پايان دوره  آموزش های دبـستانی و دبـيرستانی در اين شهـر، وارد دانـشگـاه تـهـران شد و در سال 1320 در رشته باستان شناسی دانـشکـده ادبـيات اين دانـشگـاه فارغ التـحصيل گـرديد.  سپس به کار باستان شناسی روی آورد و تا مرداد 1332 چندی رئيس اداره باستان شناسی استان فارس بود. تـوللی، پس از شهـريور 1320 فـعالـيت های سياسی خود را در حزب توده ایران آغاز کرد و در راستای اين فعـاليت ها، به نوشتـن مقالات سياسی و سياسي طنـزآميزي تحـت نام " التـفاصيل" پـرداخت. توللي پس از اينکه التهـابات جامعـه فرونشست از فـعاليتهای سياسی دست شست و در کـتابخانهً دانشگـاه پـهـلوی شيراز به کار مشغـول شد.
 

توللی از همان آغاز کار شعر نو به سراغ نيما رفت . از خواندن افسانه نيما اثر پذيرفت و راه خود را پيدا کرد.وی در سال 1319 با سرودن شعر «پشيمانی»به گفتن اشعاری در بافت و قالب جديد پرداخت و با انتشار مجموعه  رها در سال 1329 آشکارامخالفت خودرا با بيان اديبانه ابراز کرد.شعر نو از ديد توللی ويژگی های خاص دارد. او وزن را در شعر می پذيرفت ولی عقيده داشت که بايد با حال شعر هم آهنگی داشته باشد. اما در حدود ده سال بعد که مجموعه  نافه را منتشر کرد سخت به نيما و ياران او تاخت وآنان را ياوه سرا خواند.او پيوند خود را با نيما گسست و دو باره به شعر کهن گرايش پيدا کرد. توللی از سرودن اشعار بی وزن پرهيز می کرد. قافيه را طرد نمی کرد .رعايت قواعد زبان فارسی را واجب می دانست و نو پردازان راستين را به رعايت این اصول توصيه می کرد .اماشعر او از نظر شکل در حد افسانه باقی ماند وازنظر محتوا با آنکه شعر  شيپور انقلاب  می توانست برای او آغازی باشد به سوی مضامين اجتماعی و سياسی،  آن را رها کرد و باز تسليم تخيلات شد و از بيان احساسات شخصی تجاوز نکرد. اشعار توللی سرشار از غم و نا اميدی و وحشت وتاريکی است اما او پس از چندی به نوعی زندگی ويژه دست يافت و آن را در مجموعه  پويه مجموعه ای از غـزل و قـصيده به شيوه قـديم است،آن را  به اوج رساند. با اين همه توللی را با توجه به محتوای غنايی و عاشقانه اشعارش می توان بنيانگذار شعر نو  ناميد تصوير در شعر توللی اهميت بسيار دارد و می توان گفت شعر او تا اندازه ای  شعر تصويری است. توللی قالب چهار پاره را در شعر فارسی رواج داد و به اوج رساند و عده ای از شاعران مانند محمد علی اسلامی  نصرت رحمانی، فروغ فرخزاد و حسن هنرمندی را به دنبال خود کشاند.
 

شعـر توللی عـمدتا شعـری عاشقانه، رمانـتيک و احساساتی است . با تصاوير، واژه ها و ترکيب های خوش آهـنگ، که با بـيان شاعـرانه از احساسات فردی سخن می گـويد. و توفـيق وی در شاعـری، به سبب هـمين شعـرها است.  توللی در سرودن شعـر عاشقانه به شيوه نو، روزگـاری پـيشرو و نظريه پرداز بود و در اين زمينه سهـم بزرگـی دارد. ويژگـی های ياد شده شعـری او نـيز حتی پس از بازگـشت وی به شيوه کهـن سرايی، به هـيچ رو از ارزش کار وی و تاثیری که در گسترش و اشاعه شعر نو در زمان خود نهاد، نمی کاهـد.

توللی با زبان فرانسه آشنايی داشت و اشعـاری از شاعـران فرانسه زبان را به فارسی برگـردانده است.  وی درنهم خرداد سال  1364 بر اثر بيماری قلبی درگذشت.