عباس یمینی شریف

عباس یمینی شریف در سال 1298 در تهران به دنیا آمد. دوران کودکی و جوانی را در ده دربند گذراند، که در آن تاریخ لطف و صفای روستایی خود را حفظ کرده و به صورت محله ای از شهر تهران در نیامده بود. در خانواده او، همگی به شعر علاقه داشتند و علاوه بر اشعار حافظ ، سعدی و مولوی، اشعار روز نیز در بینشان رایج بود. علاوه بر این بین خانواده او و فرخی یزدی آشنایی و دوستی پیدا شده بود و فرخی چه در زمان وکالت مجلس و چه بازگشت از تبعید آلمان، در قسمتی از باغی که در دربند، به نام کلاه فرنگی داشتند، ساکن بود. فرخی در آن زمان، آوازخوانی را استخدام کرده بود که شبهای جمعه و شنبه که دربند بسیار شلوغ بود، اشعار سیاسی و انتقادی او را به صورت آواز بخواند، ولی چون آوازه خوان بیسواد بود، عباس جوان که در آن تاریخ 10 سال بیشتر نداشت، شعرها را برای آوازه خوان زمزمه می کرد. این ماجرا علاقه او را به شعر و شاعری افزایش داد و او خود آن را یکی از دلایل روی آوردن به شعر می داند

بین کلاس چهارم و پنجم ابتدائی به این علت که دبستان تجریش بیش از چهار کلاس نداشت، از رفتن به مدرسه محروم بود، ولی در عوض به مکتب می رفت. با رفتن به مکتب و مدرسه و زندگی در شهر و ده، ناچار تحت تاثیر فرهنگ دوگانه زمان واقع می شد. در خارج از مکتب می خواند:
مرغ سحر ناله سرکن      داغ مرا تازه تر کن
و در مکتب:
عباس عمو جانم             من آب نمی خواهم

در روزگار جوانی شعر سرودن را آغاز نمود و به علت حساسیتی که از کودکی به وزن و آهنگ داشت، سعی می کرد که کلمات را با ترکیبی موزون به هم پیوند دهد. بعدها همراه با سایر کودکان کم کم از شعر برای شوخی و خنده و دست انداختن همبازیها استفاده می کرد. در سنین بالاتر شعرهایی می خواند یا می سرود که برای بیان واقعه ای، یا داستانی، یا نمایشی از چیزی یا کاری ساخته شده بود.

در سال های 1317 و 1318 که در دانشسرای مقدماتی تهران تحصیل می کرد، در کتابخانه دانشسرا، به مطالعه کتاب های متعددی که برای کودکان  به زبان های انگلیسی، فرانسه و عربی وجود داشت، پرداخت. با خواندن این کتاب ها پی برد که تنها کتاب های درسی و مطالب خشک و مشکل و اشعار عرفانی و فلسفی و ادبی و تربیتی نیست که کودک باید بخواند، بلکه باید کتاب ها و مجلات و اشعار خاص کودکان و نوجوانان وجود داشته باشد. او در همین زمان کتابی از افسانه های پریان را به نام "ابران و تیتانیا" را از انگلیسی به فارسی ترجمه کرد و ترجمه را به نزد معاون دانشسرای مقدماتی برد و با چنان تشویقی روبرو شد که مصمم شد که از آن پس، به جای سرودن شعرهای مختلف، اشعار ساده ای نیز برای کودکان بگوید. در سال 1319 که به دانشسرای عالی رفت، با مشوقان بیشتر و جدی تری روبرو شد و به این جهت علاقه به شعر گفتن در او بیشتر شد و کار به جایی رسید که هرگز نمی خواست درباره چیزی جز درباره کودک بیندیشد. در ادامه تحصیلات خود در تیچرز کالج کلمبیا علاوه بر رشته آموزش و پرورش، به تحصیل در رشته ادبیات کودکان نیز پرداخت
در سال 1321 که اولین روزنامه به نام "نونهالان" برای کودکان و نوجوانان در ایران به چاپ رسید، شعری از او با مطلع زیر در آن به چاپ  رسید:
سوسکه میگه جیر جیر جیر       کرده گلوم گیر گیر گیر

در سال 1322 دو شعر از او در مجله "سخن" به چاپ رسید و در سال1323  شعر دیگری ازعباس یمینی شریف در اولین شماره مجله بازی کودکان منتشر شد و پس از مدتی او به سردبیری آن انتخاب شد. در همان سال شعری از او تحت عنوان "اندیشه یک پرنده" که ترجمه ای از یک شعر انگلیسی بود در سالنامه دانشسرای عالی به چاپ رسید، که بعدها به عنوان ترجمه ای صحیح و با رعایت امانت از حیث انطباق با اصل در کتاب فن ترجمه انگلیسی، تالیف دکتر علاءالدین پازارگادی برای نمونه آمده است.

در سال 1324 اشعار عباس یمینی شریف، وارد کتاب های ابتدائی اراک و سپس وارد کتاب کلاسهای اول، دوم و سوم کلیه دبستان ها شد و همچنان ادامه دارد.

عباس یمینی شریف در سال 1328 به مدیریت مجلات دانش آموز و سازمان جوانان شیر و خورشید سرخ که دو نشریه وزارت فرهنگ (آموزش و پرورش) برای کودکان و نوجوانان بود، منصوب شد. در ششم دی ماه 1335 به همراه جعفر بدیعی، اولین شماره کیهان بچه ها را انتشار داد. این مجله تا سال 1358 تحت مدیریت او منتشر می شد.
كتاب كلاس اول ابتدائي تأ ليف او به كتاب"داراوآذر" معروف است و سالها اولين كتاب آموزشی كودكان ايران بود.همچنين او به نگارش كتاب سواد آموزی به بزرگسالان برای كلاسهاي پيكار با بيسوادی همت گمارد 
سواد آموزی از زمينه های اصلی مورد علاقة كار او بود و او هيچگاه از تلاش در اين راه دست نكشيد.مدت 22 سال به مديريت مدرسه اشتغال داشت و از هر فرصتي برای شركت در كلاسها و آموزش در آنها بهره می جست. او آخرين كتاب سواد آموزی خود را يكسال پيش از مرگ خود برای كودكان ايرانی مقيم كشورهای انگليسی زبان نگاشت

در سال 1334 او به تأ سيس دبستان روش نو همت گمارد و تا سال 1358 به كمك همسر خود ، توران مقومی،به مديريت اين مؤسسه، كه به يك مجموعة آموزشی از كودكستان تا پايان دورة راهنمائی گسترش يافته بود، ادامه داد

یمینی شریف آخرین بار در سال 1368 برای معالجه به آمریکا رفت ولی در آنجا دریافت که دیگر معالجه ای برای بیماری او وجود ندارد. هنگامی كه مرگ خودرانزديك يافت عزم بازگشت به ايران نمود. او در پاسخ اصرار دوستان به ماندن و استفاده بيشتر از امكانات خارج مي گفت: " من فرزند آن آب وخاكم ، بايد در كوهپايه های البرز ،در خاك ری دفن شوم" وچنين نيز شد. عباس یمینی شریف در سحرگاه 28 آذر 1368 دیده از جهان فروبست.

اشعار او در تمامی نشریاتی که برای کودکان و نوجوانان منتشر می شد و می شود، به چاپ رسیده است. نام عباس یمینی شریف با نام ادبیات کودکان و نوجوانان در ایران آن چنان پیوسته است، که نمی توان از آن ها به تنهایی سخن گفت

منابع

یمینی شریف، عباس.  نیم قرن در باغ شعر کودکان. تهران :انتشارات روش نو، 1371

http://www.yaminisharif.com/