|
جواد بدیع زاده در سال 1281 متولد شد. پدرش سید
رضا بدیع اهل منبر بود و با موسیقی سنتی آشنائی
داشت. بیشتر سال های جوانیش با سختی و دوری گذشت،
زیرا پدرش از مجاهدین مشروطه بود که زندگی را در
مبارزه گذراند.
او تحصیلات ابتدایی را در مدرسه تدین و دوره
متوسطه را در مدرسه آلیانس فرانسوی ها و سپس
دارالفنون به پایان رساند و از سال 1304 تا 1331
در مجلس شورای ملی استخدام شد و به عنوان نماینده
خدمت کرد.
جواد که بعدها به بدیع زاده معروف شد، گاهی در
مجالس دوستانه لب به آواز می گشود. در آن زمان
خواننده در تهران کم بود و بجز قمرالملوک وزیری،
تاج و ادیب کسی دهان به آواز نمی گشود.
تازه در تهران پخش صفحه مرسوم شده بود که به
پیشنهاد بنگاه هیز مسترویس و پلیفون که سهمی بسزا
در این کار داشتند، به همراه صبا و مرتضی محجوبی
به بیروت رفت و به همراهی ساز این دو استاد آثاری
به وجود آورد. یک سال بعد هم کمپانی دیگری برای
ضبط صدایش به آلمان دعوتش نمود. بدیع زاده رخت سفر
بست و در مراجعت از آلمان به انگلستان رفت و در
این سفر در حدود 40 صفحه ضبط کرد.
بدیع زاده اولین خواننده ای است که ترانه هایش را
خودش ساخته است. از آغاز تاسیس رادیو از
خوانندگانی بود که با ارکسترهای رادیو همکاری
داشت. مدتها در کارهای موسیقی طرف شور و مشورت
گردانندگان دستگاه تبلیغات و انتشارات بود و با
شورای موسیقی و تنظیم موسیقی "شما و رادیو" همکاری
داشت.
بدیع زاده در دوران جنگ بین الملل دوم، در تهران
ماند و آتش جنگ امانش نداد که کارهای هنری خود را
دنبال کند. بعد از چندی همراه مهدی خالدی و علی
زاهدی به هندوستان رفت و در آنجا هم صفحاتی از
صدایش ضبط شد. او از موسیقیدانان پرکار بود که
آثار بسیاری از خود به یادگار گذاشت و به ردیف های
موسیقی ایرانی خوب آشنا بود و برای تعلیم فن آواز
ایرانی استاد قابلی بود.
نخستین صفحه بدیع زاده در سال 1304 ضبط شد. از
تصنیف هاس مشهور او "شد خزان" است که شعر آن سروده
رهی معیری است. او از نخستین خوانندگان ترانه های
فکاهی و انتقادی بود.
جواد بديع زاده، سرانجام در دى ماه سال ۱۳۵۸ در سن
هفتاد و هشت سالگى، بر اثر دومين سكته مغزى، در
تهران چشم از جهان فرو بست
|
