غلامحسین بنان
 

غلامحسین بنان خواننده نامی ایران در اردیبهشت 1290 در روستای انگه رود از بخش نور شهرستان آمل در خانواده ای متمول  به دنیا آمد. پدرش کریم خان بنان الدوله نوری و مادرش دختر شاهزاده محمد تقی میرزارکنی (رکن الدوله) برادر ناصرالدین شاه یا پسر محمد شاه قاجار بود. از شش سالگی بنا به توصیه استاد نی داود به خوانندگی و نوازندگی ارگ و پیانو پرداخت و در این راه از راهنمایی های مادرش که پیانو را بسیار خوب می نواخت بهره ها گرفت. اولین استاد او پدرش بود و دومین استاد، مرحوم میرزا طاهر ضیاءذاکرین رثایی و سومین استادش مرحوم ناصرسیف بودند
 

غلامحسین بنان در سال 1321 خوانندگی را در رادیو ایران آغاز کرد و اولین آهنگ او در اصفهان بود که قبل از آن توسط ملوک ضرابی اجرا شده بود. در سال 1322 بنا به پیشنهاد روح الله خالقی در اداره کل هنرهای زیبا استخدام شد و به عنوان معلم آواز هنرستان موسیقی ملی شروع به کار کرد. بنان در آواز خوانی کمال ذوق و سلیقه و ابتکار را داشت. در بیان اشعار و تلفیق آن با موسیقی نیز بی نظیر بود. استاد بنان کار آواز خوانی را با استاد علینقی وزیری و سپس آثاری از روح الله خالقی را نیز با مهارت فراوان به اجرا درآورد. او از هنر استاد ابوالحسن صبا نیز بهره زیادی گرفت
 

یکی از ویژگی های صدای بنان، بم بودن آن بود که سخت با محتوای عرفانی موسیقی سنتی ایران سازگار می باشد. بنان در کنار ماهرترین نوازندگان ایران به اجرای سخت ترین و زیباترین آثار آهنگسازان معروف ایران در برنامه های گلهای جاویدان و گلهای رنگارنگ پرداخت. آثار بازمانده از بنان را پیرامون 350 قطعه دانسته اند.

در سال 1336 بنان در یک حادثه رانندگی در جاده کرج، یک چشم خود را از دست داد. در این واقعه فرزند 9 ساله او بیژن نیز به سختی مجروح شد ولی خوشبختانه از این حادثه جان به در برد.

بنان در اسفند 1364 در سن 74 سالگی در تهران دار فانی را وداع گفت.