محمود محمودی خوانساری

محمود محمودی خوانساری به سال 1313 درمحله ری سان شهر خوانسار دیده به جهان گشود و در خانواده ای مذهبی تربیت و پرورش یافت. پدرش حجه الاسلام سيد جمال الدين محمودی، از روحانیون خوشنام خوانسار بود و تسلّط نسبی محمودی خوانساری بر زبان عربی و  تعليمات دينی را می توان حاصل 13 سال زندگي در کنار پدرش دانست. ذوق و علاقه به خواندن از ایام کودکی در وجودش جوانه زد. نخست یک دوره کوتاه از تعالیم کمال دهگان بهره گرفت، آنگاه برای ادامه تحصیل عازم تهران شد و تصمیم گرفت هنر آواز و صدایش را بیش از پیش تربیت کرده و به کمال رساند. اولین کسی که به هنر محمودی پی برد و جذب صدای او شد، ابوالحسن صبا بود و محمودی در محضر او کار آواز را به طور مستمر دنبال کرد و به فراگیری ردیف های آواز پرداخت. چندی نیز در نزد دکتر منوچهر جهانبگلو منتقد و کارشناس موسیقی، معلومات خود را در زمینه ردیف های آواز ایرانی تکمیل کرد. ضمنا با گوش دادن به نوارهای اساتید فن آواز، سید حسین طاهرزاده، رضا قلی میرزای ظلی و ادیب خوانساری و تمرین و ممارست بسیار هنر خود را رشد داده و به مرحله پختگی رساند و به عنوان یکی از خوانندگان طراز اول مطرح گردید
 

محمودی پس از سه سال همکاری با رادیو شیراز، فعالیت هنری خود را در رادیو تهران آغاز کرد و آثار ارزشمندی در این رشته از هنر ارائه داد. در حدود 130 برنامه از گلهای رنگارنگ، برگ سبز، گلهای تازه و شاخه گل با صدای او ضبط و پخش شد. در برنامه گلها با نوازندگان نامداری چون مرتضی محجوبی، احمد عبادی، علی تجویدی، فرامرز پایور و ... همکاری داشت و به ویژه برنامه های محمودی با اسدالله ملک در خاطره ها به یاد ماندنی است
 

خوانساری در اجرای آواز از دل و جان مایه می گذاشت و می توان گفت سبکی خاص خود، در موسیقی آوازی ایجاد کرد. فهم و شناختش از شعر قوی بود و این توانایی در بیانش تاثیر فراوان نهاد. اگرچه در تاریخ دوم اردیبهشت 1366 در گوشه عزلت چشم از جهان فروبست، اما صدای او جاویدان خواهد ماند. او هنرمندی بود که به موسیقی اصیل ایرانی وفادار ماند. مردی محجوب و فروتن بود که به واسطه خصائل ذاتیش در نهایت پاکی و سادگی زیست

منابع

بهروزی، شاپور. چهره های موسیقی ایران. جلد اول .ـ تهران: کتاب سرا، 1372.