|
نوری در کنار تحصیل در رشته ادبیات زبان
انگلیسی و رشته نمایش، آواز ایرانی را نزد اسماعیل
مهرتاش آموخت. بعد از آن نزد اساتید هنرستان عالی
موسیقی "سیروس شهردار" و "فریدون فرزانه" و"مصطفی
پورتراب" رفت و از آنها تئوری موسیقی، سلفژ و
نوازندگی پیانو را فراگرفت.
آواز کلاسیک را نزد اولین باغچه بان و فاخره
صبا آموخته و شیوه آوازی خود را با تاثیر از
استادانی چون حسین اصلانی، ناصر حسینی پیدا کرد و
رفته رفته به شیوه منحصر به فرد خود دست یافت.
شیوه ای که به سختی می توان آن را در زیر شاخه ای
از شاخه هایی چون پاپ، کلاسیک و... گنجاند. اجرای
ترانه های مختلف محلی آذری ، گیلکی، شیرازی و...
اوهمچون "جان مریم"، "شالیزار"،"واسونک"،"جمعه
بازار" و... به لحاظ احساس و لهجه در نهایت زیبایی
و استادی است.
نوری علی رغم تمامی این تواناییها و موقعیتهای
هنری هیچگاه در پی مال اندوزی و بساز و بفروشی
نرفت اما از سوی دیگر به لحاظ پایبندی به اخلاقیات
و پرهیز از دروغ و فریب به جایگاه والایی در بین
مخاطبان و در اجتماع دست یافت.
این چهره دوست داشتنی و متین چند سال پیش از
سوی سازمان صدا و سیما به عنوان چهره ماندگار
موسیقی انتخاب و معرفی شد.
نوری گذشته از فعالیت در
زمینه موسیقی، دست به ترجمه و نوشتن داستان نیز
زده است. تهدادی از داستان های کوتاه او در مجله
های سخن و نگین به چاپ رسیده است. او همچنین
داستان های کوتاهی از خاور دور و رمانی از یرزی
کازینسکی به نام درخت شیطان ترجمه کرده است.
نوری پس از سال ها سکوت، با نشر کاست شب سرد
زمستانی (اواخر سال های 60) فعالیت دوباره خود را
از سر گرفت.
محمد نوری در تاریخ 9 مرداد 1389
بعد از یک سال بیماری در بیمارستانی در تهران
بدرود حیات گفت. |
