داريوش آشوری
 

داريوش آشوری، نويسنده، مترجم و پژوهنده ایرانی در 11 مرداد 1317 در تهران متولد شد. فعالیت های او در زمینه های علوم سیاسی، جامعه شناسی، نقد ادبی، فلسفه و زبان شناسی است.
او از کودکی به مطالعه علاقه فراوان داشت. در دوران نوجوانی با مطالعه نشریات حزب توده ایران به این جنبش سیاسی متمایل شد و پس از کودتای 28 مرداد 1332 مدتی عضو سازمان جوانان حزب بود اما پس از 16 سالگی از این حزب فاصله گرفت و از سال 1336 به حزب زحمتکشان ملت ایران (نیروی سوم) پیوست.
داریوش آشوری در سال 1337 از دبیرستان دارلفنون فارغ التحصیل شد و برای ادامه نحصیل وارد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران شد و در سال 1342 موفق به دریافت لیسانس حقوق شد. در همان سال در دوره دکترای اقتصاد در همان دانشکده پذیرفته شد ولی آن را نیمه کاره رها کرد. کار تالیف کتاب، ترجمه و نوشتن مقالات را از همین دوران شروع کرد
 

نخستين كتاب او، به نام فرهنگ سياسی در روزگار دانشجويی از او منتشر شد، هنوز هم، با نام دانشنامه‌ی سياسی، كتاب مرجع در ايران در زمينه‌ علوم سياسی ست و تاكنون (سال 1386)بيش از سی چاپ از آن منتشر شده است.
در همین دوران آشوری در مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین به عنوان ویراستار در دایرة‌المعارف فارسی و سپس در بخش انتشارات به کار مشغول بود. او چهار كتاب نيچه با نام های  چنين گفت زرتشت ، فراسوی نيك و بد، تبارشناسی اخلاق و  غروب بت‌ها را به فارسی ترجمه کرده است
 

 آشوری در قلمرو علوم اجتماعي و فلسفه مدرن به توسعه‌ زبانِ فارسی چه از نظر واژگان و چه سبک نگارش یاری فراوان کرده است. در زبان فارسي امروز واژه‌هاي نو ساخته‌ بسياری از آشوری رواج دارد، مانند گفتمان، همه‌پرسی، آرمان‌شهر، رهيافت، هرزه‌نگاری، درس‌گفتار. فرهنگ علوم انسانیِ او شاملِ صدها ترکیب و واژه‌ی اشتقاقی تازه برای گسترش زبان فارسی در زمینه‌ی علوم انسانی و فلسفه است.
از دیگر آثار او می‌توان به بازاندیشی زبان فارسی، شعر و اندیشه، تعریفها و مفهوم فرهنگ اشاره کرد. ما و مدرنیّت نام مجموعه مقاله‌هایی از اوست که در آن به تحلیل بحران فرهنگی جامعهٔ ایران در مواجه مدرنیّت می‌پردازد. وی نویسندهٔ عرفان و رندی در شعر حافظ، است که تفسیری ست هرمنوتیکی از بنیادهای اندیشگی دیوان حافظ بر پایهٔ پژوهش متن‌شناسانهٔ تاریخی
 

آشوری از بنیانگذاران کانون نویسندگان ایران و عضو انتخاب شدهٔ نخستین هیأت دبیران آن در سال 1348 بوده‌است

در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی، دانشکدهٔ علوم اجتماعی، دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در مؤسسهٔ شرق‌شناسی دانشگاه آکسفورد در بریتانیا، و دانشگاه زبان‌های خارجی توکیو تدریس کرده، و عضوِ هیأت مؤلفان لغت‌نامهٔ فارسی در مؤسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا، وابسته به دانشگاه تهران، عضو هیأت ویراستاران دانشنامهٔ ایرانیکا (دانشگاه کولومبیا در نیویورک) و از نویسندگان آن بوده‌است. همچنین سردبیری چند مجلهٔ ادبی و نیز نامهٔ علوم اجتماعی را، در مؤسسهٔ تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران، به عهده داشته‌است. پس از انقلاب با خانوادهٔ خود در فرانسه زندگی می‌کند